Εκδόθηκε στις 12 Μαρτίου η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου στα πλαίσια Αίτησης που καταχωρήθηκε από ενοικιαστή ο οποίος βρέθηκε κατηγορούμενος σε ποινική διαδικασία και τελικά κρίθηκε ένοχος από το Εφετείο στην κατηγορία της παράνομης κατοχής ακινήτου κατά παράβαση του άρθρου 281 του Ποινικού Κώδικα.
Η απόφαση του Πρωτόδικου Δικαστηρίου ήταν αθωωτική και έτσι ο ιδιοκτήτης καταχώρησε έφεση. Το Εφετείο υπέδειξε ότι, βάσει του άρθρου 281 του Ποινικού Κώδικα, από την στιγμή που ο κατηγορούμενος ενοικιαστής παρέμεινε στο ακίνητο παρά το ότι η συμφωνία ενοικίασης είχε ρητά και με σαφήνεια τερματιστεί, συνεπάγεται ότι κατείχε το ακίνητο χωρίς τη συναίνεση του εγγεγραμμένου ιδιοκτήτη του.
Το Εφετείο τόνισε επίσης πως οποιαδήποτε θέματα σε σχέση με το παράνομο ή μη του τερματισμού της ενοικίασης, δεν αποτελούν υπεράσπιση αλλά θέματα που θα εξεταστούν ενδεχομένως σε αστική διαδικασία και όχι στο πλαίσιο ποινικής δικαιοδοσίας.
Το Εφετείο κατά την επιβολή της ποινής στον κατηγορούμενο, παρόλο που διευκρίνισε ότι στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν είχε τεθεί ζήτημα τερματισμού της ενοικίασης, τόνισε πως η προβολή θέσης ότι η κατοχή του ακινήτου προκύπτει από σχετική συμφωνία δεν αποτελεί υπεράσπιση.
Ο κατηγορούμενος προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας να διασαφηνιστεί κατά πόσο η έννοια «γη» αφορά και ακίνητη ιδιοκτησία, δηλαδή την ερμηνεία της λέξης «γη» στο άρθρο 281 του Ποινικού Κώδικα.Το Ανώτατο Δικαστήριο εντόπισε ότι το ζήτημα αυτό δεν τέθηκε ενώπιον του Εφετείου.
Αναπόφευκτα για τον λόγο αυτό ,ότι δηλαδή το ζήτημα ερμηνείας της λέξης «γη» δεν προέκυπτε από την απόφαση του Εφετείου, δεν θα μπορούσε να δοθεί άδεια ώστε να αποφασιστεί το θέμα από την Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου.
‘Έτσι απορρίφθηκε η Αίτηση από το Ανώτατο Δικαστήριο, το οποίο αναγνώρισε την σοβαρότητα και τις προεκτάσεις του ζητήματος, δηλαδή πότε ένας ενοικιαστής διαπράττει ποινικό αδίκημα, αν και εφόσον παραμένει σε υποστατικό μετά τον τερματισμό της ενοικίασης, καταλήγοντας πως ευελπιστεί πως σύντομα θα του δοθεί η ευκαιρία να ασχοληθεί με το θέμα και να παράσχει καθοδήγηση.
Έτσι και αφού το πιο πάνω φλέγον ζήτημα δεν διασαφηνίστηκε, παραμένουν αναλλοίωτα το σκεπτικό και κατάληξη του Εφετείου.
Σίγουρα το θέμα πρέπει να αντιμετωπισθεί νομοθετικά, καθώς προκύπτει ότι το άρθρο 281 του Ποινικού Κώδικα δημιουργεί ένα αμάχητο τεκμήριο ότι η απουσία συναίνεσης του ιδιοκτήτη, όταν αυτή εκφραστεί, είναι ορθή , νόμιμη και δικαιολογημένη. Τεκμαίρεται δηλαδή ότι ο τερματισμός της ενοικίασης είναι νόμιμος, έστω και αν πχ υπάρχει εκκρεμής αστική διαδικασία για το ζήτημα αυτό.
Η απόφαση αυτή παρέχει σημαντικό όπλο στους ιδιοκτήτες, απέναντι σε καταχρηστικές συμπεριφορές ενοικιαστών, όμως ταυτόχρονα ανοίγουν οι δρόμοι και για καταχρηστικές συμπεριφορές ιδιοκτητών, οι οποίοι μπορούν να χρησιμοποιούν τα Ποινικά Δικαστήρια για να ασκούν αθέμιτες πιέσεις σε ενοικιαστές.